Authentiek en Uniek My Inner Victorian

Hoewel het een aantal weken 'stil' is geweest op mijn weblog, is achter 'de schermen' gewerkt aan nieuwe ideeën, waaronder een spiksplinternieuwe rubriek:
Authentiek en Uniek (Omdat ieder mens Authentiek en Uniek is). Hiervoor zal ik online diverse personen interviewen. De bedoeling is om u/jou kennis te laten maken met allerlei personen, die een relatie hebben met kunst, cultuur en geschiedenis. Wie dat zullen zijn, is nog een verrassing.

De spits voor Authentiek en Uniek wordt afgebeten door Josephine, die blogt voor My Inner Victorian. Een authentiek en uniek weblog met vele authentieke en fraaie afbeeldingen, en interessante verhalen. My Inner Victorian is een absolute 'must'  voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis, de 19e eeuw, Engeland en vooral het Victoriaanse tijdperk. Uiteraard ontbreekt Koningin Victoria niet, en er zijn veel interessante verhalen over deze koningin te lezen. Josephine vertelt graag en vol passie over haar bijzondere weblog, en zij heeft een aantal van haar favoriete afbeeldingen gestuurd. Benieuwd naar haar weblog en het interview met haar? Start reading!
https://www.myinnervictorian.nl/

My Inner Victorian Een respectabel blog over de 19e eeuw
Koningin Victoria - Franz Xavier Wintherhalter

Wat maakt My inner Victorian authentiek en uniek?
My inner Victorian is een blog over de 19e eeuw in al haar facetten. Blogs over geschiedenis zijn - zeker in het Nederlands taalgebied - nogal dun gezaaid, maar My inner Victorian onderscheidt zich binnen het genre nog door persoonlijk aan de slag te gaan met de historische achtergronden. Daarom is My inner Victorian ook een blog, en geen reguliere website. Mijn persoonlijke draai zie je bijvoorbeeld terug in het maken van recepten, zowel in de keuken als voor persoonlijke verzorging. Daarnaast probeer ik altijd een verband te leggen met het heden en een eigen interpretatie te geven, zodat historische verhalen en feitjes toegankelijker zijn voor lezers die normaliter niet met geschiedenis bezig zijn. Als het dan lukt om mensen enthousiast te maken voor het verleden, ben ik daar heel blij mee.

Wat is het centrale thema?
Het dagelijks leven van de zogenaamde ‘lange’ 19e eeuw, zegge tussen 1800 en 1914. Net iets langer dan de officiële victoriaanse periode dus, die liep van 1837 tot 1901.Ik bedenk me altijd graag dat het draait om de mensen die leefden ten tijde van het koningschap van Victoria, met daarnaast ook hun ouders en kinderen. Überhaupt zijn mensen, met al hun gevoelens, gewoontes en eigenaardigheden hét uitgangspunt van mijn verhalen. En omdat menselijk leven nu eenmaal niet zomaar ontstaat en in het niets weer verdwijnt, leek het me niet meer dat logisch om ook het voor- en nageslacht van de Victorianen erbij te betrekken. En stiekem vind ik het natuurlijk ook gewoon leuk om even een stapje terug te zetten naar de wereld van Jane Austen, of vooruit naar de tijd van Edward VII - bij veel mensen bekend door een serie als Downton Abbey.
Mijn blik is in mijn artikelen voornamelijk op victoriaans Engeland gericht, omdat daar toen alle belangrijke ontwikkelingen als eerste plaats vonden op het gebied van uitvindingen, kunst en literatuur, werk en het dagelijkse leven. Tegelijkertijd vind ik het leuk als ik een link naar Nederland of het Europese vasteland kan leggen. In Nederland is de 19e eeuw toch wel een ondergeschoven kindje in de geschiedschrijving, en dat is wat mij betreft volkomen onterecht.

Waarom heb je gekozen voor dit specifieke thema?
Oorspronkelijk ben ik mediëvist (geschiedkundige op het gebied van de Middeleeuwen), maar ik merkte dat mijn aandacht binnen mijn hobby begon te verschuiven naar de 19e eeuw. Niet zo gek, als je bedenkt dat de 19e eeuw verantwoordelijk is voor de revival van de Middeleeuwen. Daarnaast werd mijn interesse voor de 19e eeuw aangewakkerd door mijn eigen onderzoek naar mijn familiegeschiedenis. Via verhalen en oude foto’s kwam ik in de 19e eeuw terecht, en van het één kwam het ander. Foto’s en prenten verzamelen, publicaties over allerlei onderwerpen lezen - en plotseling had ik er een nieuwe hobby bij! En die groeit nog steeds.

Sinds wanneer blog je voor My inner Victorian?
My inner Victorian bestaat sinds september 2016.

Over welke onderwerpen schrijft je zoal?
Vooral over het dagelijks leven, de veranderende tijdgeest in deze turbulente periode, en over authentieke recepten. Soms verschuift wel eens een tijdje mijn aandacht naar een bepaald onderwerp. Zo ben ik op dit moment veel bezig in de keuken. Maar eigenlijk zou ik ook wat meer met mijn collectie oude foto’s en prenten willen doen. En verder bezoek ik graag tentoonstellingen of locaties met een 19e-eeuws thema. Aan inspiratie geen gebrek!

Hoe en waar vindt je informatie en afbeeldingen?
Mijn belangrijkste bron voor afbeeldingen is Wikimedia Commons. Aangezien mijn hoofdonderwerp al even geleden is, vallen vrijwel alle originele bronnen binnen het publiek domein; Dat wil zeggen dat de maker van de afbeelding al meer dan 70 jaar geleden overleden is. Voor sommige landen geldt een termijn van 100 jaar, maar tenzij een kunstenaar heel oud geworden is, vallen de meeste werken die ik wil gebruiken daar ook nog onder.
Verder maak ik zelf foto’s als het gaat om recepten of museumbezoek. En ik heb ook een bescheiden eigen collectie 19e-eeuwse foto’s en prenten, die ik op mijn website kan gebruiken. Mijn oudste tekst is een Enkhuizer Almanak uit 1845; de oudste foto een ambrotype uit de jaren 1850. Overigens komt het logo voor mijn blog ook uit mijn collectie; het is een steendruk naar een schets van Nicaise de Keyser.

Wie zijn jouw lezers en krijg je regelmatig reacties?
Ik krijg regelmatig reacties van een trouwe schare lezers, en dat is ontzettend leuk. Naast het feit dat iedere verhalenverteller graag gehoord wil worden, ben ik ook heel blij met de inhoudelijke input die ik van mensen krijg. Soms word ik op andere gedachten gebracht of krijg ik inspiratie voor een heel nieuw onderwerp. Deze interactie vind ik één van de leukste dingen aan mijn blog.

Wie zijn jouw favoriete kunstenaars en/of favoriete  kunstwerken?
Wat een moeilijke vraag! Door mijn blog heb ik meer kunststijlen leren ontdekken en waarderen. In de 19e eeuw is er natuurlijk een heleboel gebeurd op het gebied van nieuwe kunststromingen. Ik kan denk ik wel zeggen, dat mijn voorkeur het meest uitgaat naar romantisch-realistische kunst. Maar tegelijkertijd vind ik de felle kleuren en dromerigheid van de pre-rafaëlieten ook erg mooi, en de motieven in de toegepaste kunst van ontwerper William Morris.
Het meest interessant vind ik schilderijen waarin duidelijk een boodschap over het victoriaanse leven naar voren komt. Denk bijvoorbeeld aan The Railway Station van William Powell Frith, uit 1862: Zoveel realisme en chaos van de veranderende klassenmaatschappij in één beeld, dat was ongehoord! 
 The Railway Station (1862) door William Powell Frith, ingekleurde kopie door Francis Holl [Publiek domein, via Wikimedia Commons].
Daar waar in het centrum van het schilderij een nette familie afscheid neemt van hun zoon (die mogelijk naar een kostschool gaat), wordt rechts in beeld een crimineel opgepakt. Een modieuze jongedame in pasteltinten neemt afscheid van haar vrouwelijke begeleiders, terwijl links van hen een op het oog respectabel echtpaar ruziemaakt over geld: geen geschikte reispartners, dus. Een fatsoenlijke representatie naar de buitenwereld was belangrijk in de victoriaanse tijd. Het mengen van klassen, en van beschaafde mensen met twijfelachtige lui, was eigenlijk ongewenst, maar juist in de 19e eeuw gebeurde dat voor het eerst wel. In de trein kon je iedereen tegenkomen.
Naast schilderijen die iets willen zeggen over het dagelijks leven in de 19e eeuw, vind ik ook romantisch-dromerige schilderijen erg mooi. Één van mijn favorieten is dan ook Springtime van Pierre-Auguste Cot (1837-1883) uit 1873. Het doek is prachtig geschilderd en geeft een blik op een bijna feeërieke idylle uit vervlogen tijden of een andere wereld.
                             
Springtime (1873) door Pierre-Auguste Cot (1837-1883), uit de collectie van het METmuseum [Publiek domein, via Wikimedia Commons]
Tot slot dan nog een voorbeeld van het - wat mij betreft - mooiste bloempatroon van William Morris. Dat is Trellis uit 1862, één van Morris’ vroegste behangpatronen. 
Ik hou van de Middeleeuwse sfeer die het uitstraalt, en de ogenschijnlijke nonchalante positie van de vogels. Het bijzondere is echter, dat alle behangdesigns van Morris zowel horizontaal als verticaal symmetrisch zijn. De nonchalance is dus nep, maar prachtig gedaan! 

Trellis (1862) door William Morris (1834-1896), uit de collectie van het METmuseum [Publiek domein via Wikimedia Commons].